Ilja Van Peel

Ilja Van Peel

Tien jaar geleden zocht ik een therapie-opleiding die me integraal aansprak. Ik kende intussen het ongemak van cursussen vol analyses, systemen, methodes, ... Die allemaal veel beloofden maar weinig boden. Het leek te vaak op iets wat ik al kende. Of het kreeg nieuwe woorden maar herbergde oude dingen. Het was vaak weinig diepgaand en zeker niet creatief. Behoorlijk kritisch schuimde ik dus het Vlaamse opleidingslandschap af.

Ik ontdekte een gestalttherapieweekend en was onthutst over het persoonlijke, diepgaande karakter daarvan. Ik las het boek van Georges Lambrechts ('De Gestalttherapie tussen toen en straks'). Dat ik het amper begreep vond ik prikkelend. Ik stelde vast dat het IVC zich resoluut op één enkele stroming, de Gestalt, toelegde en vond dat getuigen van zelfrespect. Ik schreef me in. De 4 jaren GTO waren vooral: verbazing. Verbazing dat ik nog zoveel lagen en facetten van mezelf kon oplichten. Verbazing over wat een lichaam allemaal kon vertellen. Verbazing over hoe direct die therapie bleek, omdat ze vanuit het lijfelijk-zintuiglijke, zich niet liet leiden door rationalisaties of veronderstellingen. Ze steunde niet op de wankele poten van verklaringen over iets ver weg in het leven van de cliënt, maar op wat zich onmiddellijk tussen trainer en cliënt afspeelde. Een therapie dus met het eerlijke en het onmiddellijke geraakt-zijn zoals bij muziek. Dit is wat ik zocht. Niet praten over, maar het directe ervaren. Zuiverder kon ik het niet vinden.

Om deze opleiding op praktisch, inhoudelijk, groepsdynamisch vlak ook 4 jaar lang goed te realiseren, is veel nodig. Het vergt een sterke organisatie van de weekends, een degelijke communicatie van het instituut naar de groep en tussen groep en trainers onderling, geschikte locaties,... Het moet een goed evenwicht houden tussen theorie en praktijk. Tussen leertherapie en oefenen als therapeut. Tussen hard werken en ontspanning. Tussen creativiteit, spel, humor en ernst. Maar bovenal vergt het de juiste mensen op de juiste plaats. Net bij de Gestalttherapie, die een therapie van het contact is, zijn trainers nodig die erg goed weten waar ze mee bezig zijn. Die hun eigen behoeften voldoende hebben uitgezuiverd om juist aanwezig te zijn in de groep. Die beslagen moeten zijn in veel levensthema's, pijnlijke onderwerpen, nieuwe fenomenen die zich in de groep voordoen. Die de Gestalttheorie door en door kennen. Die kunnen vertrouwen op het proces van groei bij elke deelnemer. Die niet bang zijn voor confrontatie, twijfel, reacties van cursisten. En die zeer goed weten wat begrenzing inhoudt. Ze houden zich ver van macht en rekenen op hun kracht. Ze zijn aanwezig maar niet onmisbaar. Ze steunen maar houden niet vast. De trainers van het IVC hebben dit voor mij volledig waargemaakt. Hun professionaliteit en integriteit zijn van zeldzaam hoog niveau.

Het IVC veranderde mij en mijn werk drastisch. Ik zie ook vandaag nog dat het openstaat voor ideeën en blijft evolueren. Het is dus volledig consequent met haar eigen filosofie van gewaarzijn: het wil onophoudelijk blijven merken, beseffen en dan aangaan in de wereld.

Ilja Van Peel
Bachelor Toegepaste Psychologie, oprichter en organisator van Loch Ness